Ασφαλώς και θα το έχετε αναλογισθεί: Θα ερχόταν ποτέ ο Τσίπρας στην εξουσία αν δεν υπήρχαν τα Μνημόνια; Και θα μας προέκυπτε εκείνη η «συμμαχική» κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ , αν δεν υπήρξε ο …διακαής πόθος του Αλέξη για σχηματισμό «προοδευτικού» δημοκρατικού κυβερνητικού σχήματος; Η συμμαχία με τον – όποιον – Πάνο Καμμένο για την εξασφάλιση της δεδηλωμένης θα μπορούσε όμως να επαναληφθεί, όπως κάποιοι στην αντιπολίτευση ευαγγελίζονται, υπό τις σημερινές συνθήκες, όπου αφθονούν τα κόμματα με «αντισυμβατική» ψυχολογία;
Τα δεδομένα αυτή τη χρονική περίοδο και καθώς η χώρα εισήλθε στην τελική ευθεία προς τις εκλογές είναι αμείλικτα: η ΝΔ, που κυβερνά εδώ και επτά χρόνια, έχει εξασφαλισμένη μία διαφορά που κυμαίνεται από 11 έως 15 μονάδες σε σχέση με το ΠΑΣΟΚ, μέχρι πρότινος και την ΕΛΑΣ που έχει (προς το παρόν) περάσει στη δεύτερη θέση. Ωστόσο, αυτό δεν σημαίνει τίποτα για την αυτοδυναμία στις επόμενες εκλογές, μιας και η ΝΔ υπό προϋποθέσεις – κόμμα Σαμαρά– το πιθανότερο είναι να μην την κατακτήσει, αν και ο κ. Μητσοτάκης πιστεύει , ότι μπορεί ακόμη και από την πρώτη Κυριακή να σχηματίσει αυτοδύναμη κυβέρνηση. Τι θα συμβεί όμως μεταξύ πρώτου και δευτέρου γύρου των εκλογών σε ένα τέτοιο σενάριο μη σχηματισμού αυτοδύναμης κυβέρνησης; Η αδυναμία της ΝΔ θα μεταβληθεί σε υπαρξιακό δίλημμα στον δεύτερο γύρο.
Ένα δίλημμα που στις επαναληπτικές εκλογές θα επαναφέρει τους σημερινούς αναποφάσιστους ψηφοφόρους στο κυβερνών κόμμα, που θα του ξαναδώσουν την αυτοδυναμία ή θα χρειαστεί ένας Καμμένος του 2027 προκειμένου να διασφαλιστεί η ασφαλής διακυβέρνηση της χώρας; Και θα μπορούσε αυτός να είναι ο Αλέξης Τσίπρας; Απίθανο, παράλογο; Ναι, αν και στην πολιτική ,αλλά και στην περίπτωση Αλέξη Τσίπρα, μην λες ποτέ τη λέξη ποτέ. Κάτω από ποιες προϋποθέσεις μπορεί να γίνει αυτό; Να μην είναι πρωθυπουργός ο νικητής των εκλογών Μητσοτάκης, λένε οι παροικούντες …την οδό Αμαλίας. Αν και ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ θα προτιμούσε, λένε οι επαϊοντες, την αυτοδυναμία Μητσοτάκη, για να παίξει, από την θέση του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης, τον ρόλο του «πρωθυπουργού εν αναμονή» μέχρι τις εκλογές του 2030-31. Ο Αλέξης Τσίπρας πάντως επανήλθε τώρα στην κεντρική πολιτική σκηνή και ζητά την ψήφο μας για να «ρίξει τον Μητσοτάκη»– και αυτό δεν συμπεριλαμβάνει την όποια μετεκλογική συμμαχία, που θα μπορούσε να τον επαναφέρει στην διακυβέρνηση, έστω και σε έναν διαφορετικό, δεύτερο, ρόλο.
Γιατί για πρωταγωνιστικό ρόλο ασφαλώς και δεν μιλάμε. Ασχέτως του υποστηρίζει ο πρώην πρωθυπουργός η ελληνική κοινωνία γνώρισε για τα καλά τη διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ και πλήρωσε τεράστιο τίμημα τα χρόνια των Μνημονίων. Και το ερώτημα για το παρόν και το μέλλον είναι κατά πόσον οι συνθήκες είναι τέτοιες που το εκλογικό σώμα μπορεί να επανέλθει στην ψυχολογία των αρχών του 2015, όταν έδωσε στον ΣΥΡΙΖΑ, το πρώτο δημιούργημα του Αλέξη Τσίπρα, την πρωτοκαθεδρία στην ελληνική πολιτική σκηνή. Σε κάθε περίπτωση, τα πράγματα δεν είναι όπως το 2012, ούτε όπως το 2015. Και μπορεί ο Τσίπρας, με την δημιουργία του νέου κόμματος, να μας γυρίζει πίσω, στην «εποχή ΣΥΡΙΖΑ», κανείς όμως δεν μπορεί να γυρίσει τον χρόνο πίσω. Η Ελλάδα έχει γυρίσει αρκετές σελίδες από τότε. Και στην κάλπη, οι πολίτες θα επιλέξουν αυτόν , που θα οδηγήσει τη χώρα σταθερά μπροστά, αναθέτοντας στον καθένα τον ρόλο που του αξίζει.
