Navigation
27
Σεπ
location
Αθήνα
24oC
Αραιή συννεφιά
16 Ιούν 2020

Ορθοπεταλιές για την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής

ΠΟΔΗΛΑΤΑ Νέα

Η βελτίωση και η ανάπτυξη της παραγωγικότητας της χώρας μας πρέπει να περιλαμβάνουν και να ενθαρρύνουν τους κλάδους εκείνους, που μπορεί να συνεισφέρουν προς αυτή την κατεύθυνση, ακόμα και αν έχουν σήμερα μικρό μερίδιο συμμετοχής στο ΑΕΠ, διότι τα πράγματα αλλάζουν και οι εξελίξεις μπορούν να φέρνουν τα πάνω κάτω και αντιστρόφως.

Η προώθηση της ηλεκτροκίνησης και δη του ηλεκτρικού ποδήλατου στη χώρα μας, στο πλαίσιο της υιοθέτησης μέτρων για την αντιμετώπιση της κλιματικής αλλαγής, είναι μια ευκαιρία ενίσχυσης των ελληνικών προσπαθειών, ακόμα και αν είναι στα σπάργανα. Στην Ευρώπη πωλούνται ετησίως περίπου 20 εκατ. ποδήλατα, συμπεριλαμβανομένων των ηλεκτρικών – περίπου 13 εκατ. παράγονται στην Ευρωπαϊκή Ένωση από 800 επιχειρήσεις, διατηρώντας άμεσα και έμμεσα 90.000 θέσεις εργασίας.

Σύμφωνα με την Ευρωπαϊκή Ομοσπονδία Ποδηλάτου (CONEBΙ), οι συνολικές πωλήσεις ποδηλάτων στη χώρα μας αντιστοιχούν περίπου στο 1% της ευρωπαϊκής αγοράς – στην πλειονότητά τους εισαγόμενα. Οι Έλληνες κατασκευαστές, για να προσελκύσουν το ενδιαφέρον των καταναλωτών και να είναι ανταγωνιστικοί, «δίνουν έμφαση στην ποιότητα των προϊόντων τους και στη value for money τιμολόγηση (σ.σ. αν και τα περισσότερα μέρη του ποδηλάτου είναι εισαγόμενα κυρίως Κίνα και συναρμολογούνται εδώ)».

Σύμφωνα με στοιχεία της ΕΛΣΤΑΤ, στην Ελλάδα πωλούνται περισσότερα από 200.000 ποδήλατα ετησίως. Το πρόγραμμα «Με το ποδήλατο στη δουλειά» είναι μια προσπάθεια «να πειστούν οι εργοδότες να δώσουν κίνητρα στους εργαζομένους τους, για να μην πηγαίνουν με αυτοκίνητο στην δουλειά τους αλλά με ποδήλατο». Το πρόγραμμα έτρεξε πιλοτικά τον Ιούλιο του 2010 (για τριάντα ημέρες) με συμμετοχή 143 ποδηλατών. Αποτέλεσμα: Από τη δραστηριότητα αυτή, σε μια απόσταση 16.218 χιλιομέτρων, εξοικονoμήθηκαν συνολικά 1.621 λίτρα βενζίνης και 3.764 kg CO2. Το 2020 (18-31 Μαΐου) επαναλήφθηκε, με 186 ποδηλάτες που διάνυσαν απόσταση16.360 χιλιομέτρων. Αποτέλεσμα: Εξοικονόμηση 1.636 λίτρων βενζίνης και δεν εκλύθηκαν στην ατμόσφαιρα 3.652 kg CO2.

Το σχέδιο νόμου για την ηλεκτροκίνηση, όπως είπε ο υπουργός Ενέργειας – Περιβάλλοντος Κωστής Χατζηδάκης, προωθεί παράλληλα την κατασκευή ελληνικών ταχυ-φορτιστών και μπαταριών. Μια καλή ευκαιρία να αναδειχθούν ελληνικές εταιρείες και επιστημονικές ομάδες των Πολυτεχνικών σχολών της χώρας.

Αποδοτικές συνέργειες

«Χαίρομαι για τα νέα μέτρα της κυβέρνησης για την ηλεκτροκίνηση, αλλά φοβάμαι ότι η ανάπτυξη αυτή θα ωφελήσει την Κίνα, όπου θα πρέπει να στείλουμε τα χρήματά μας για να αγοράσουμε τα ανάλογα αγαθά», μας είπε ο Γιώργος Βογιατζής, ιδιοκτήτης-επικεφαλής της ομάδας που κατασκευάζει τα ποδήλατα της ελληνικής εταιρείας Fidusa, τον οποίο πετύχαμε στο εργαστήριό του στη Ρόδο να καταπιάνεται με την κατασκευή των ομώνυμων χειροποίητων σκελετών ποδηλάτου που φτιάχνονται από ατσάλι, τιτάνιο, αλουμίνιο και ανθρακονήματα: «Οι σκελετοί μας κατασκευάζονται στο χέρι ένας προς ένας και κατά παραγγελία στα μέτρα του αναβάτη – ποδήλατα Fidusa κυκλοφορούν σε όλο τον κόσμο, σε μικρές ποσότητες. Η ζήτηση του ηλεκτρικού ποδηλάτου αυξάνεται συνεχώς, η εταιρεία μας είναι έτοιμη να μπει δυναμικά και στο ηλεκτροκίνητο ποδήλατο. Πριν από 7-8 χρόνια ξεκινήσαμε την κατασκευή ποδηλάτων με ηλεκτροκινητήρα (ολλανδικής προέλευσης). Αυτό που πραγματικά μάς ενδιαφέρει ακόμη περισσότερο είναι να βρούμε ελληνικές εταιρείες για συνεργασία για ένα αμιγές ελληνικό ηλεκτρικό ποδήλατο. Να έχουμε ωφέλιμες και αποδοτικές συνέργειες».

Πώς βλέπετε τις προοπτικές του ηλεκτροκίνητου ποδηλάτου;

Οπωσδήποτε είναι μια λύση για ανθρώπους που εργάζονται και επιθυμούν να πηγαίνουν στη δουλειά τους με το ποδήλατο ξεκούραστα, αλλά και για κάποιους που θέλουν να κάνουν μια μέτρια άσκηση. Όπως και στην αυτοκινητοβιομηχανία η ηλεκτροκίνηση είναι το μέλλον, έτσι και στο ποδήλατο, για αυτούς τους λόγους και όχι μόνο, σίγουρα θα εξελιχθεί ακόμα περισσότερο. Η Ρόδος είναι ένα από τα μεγάλα εργοστάσια του ελληνικού τουρισμού που όλα αυτά τα χρόνια προσφέρει πολλά στην οικονομία της χώρας – ποιος μπορούσε να φανταστεί ότι τις πρώτες ημέρες του Ιουνίου του 2020 τα ξενοδοχεία και οι παραλίες θα ήταν άδειες και στο διεθνές αεροδρόμιο του νησιού δεν θα γίνονταν πτήσεις… Συχνά-πυκνά, τελευταία ακούγονται ψίθυροι για τη μονοκαλλιέργεια που λέγεται «τουρισμός» στα νησιά και στην ηπειρωτική χώρα. Χωρίς να παραγνωρίζω τη σημασία της βιομηχανίας τουρισμού, πιστεύω ότι είναι καιρός να στραφούμε και στον πρωτογενή τομέα της παραγωγής. Ως Έλληνας κατασκευαστής, θεωρώ ότι πρέπει να γίνει μια σοβαρή προσπάθεια παραγωγής προϊόντων στη χώρα μας. Δεν λείπουν από αυτόν τον τόπο ούτε τα μυαλά ούτε οι τεχνίτες για να κατασκευάσουμε δικά μας προϊόντα. Η παραγωγή είναι η μοναδική λύση σωτηρίας της οικονομίας αυτού του τόπου. Το κράτος πρέπει να βοηθήσει και να δώσει ευκαιρίες για κατασκευή αμιγώς εγχώριων προϊόντων, δίνοντας κίνητρα (π.χ. χαμηλότερο ΦΠΑ), ενθαρρύνοντας τις συνεργασίες μεταξύ ελληνικών εταιρειών και πανεπιστημιακών φορέων (γιατί. για παράδειγμα. να πιστοποιεί τις κατασκευές από ανθρακονήματα της Fidusa ένας οίκος στην Κίνα και όχι ένα πανεπιστημιακό ίδρυμα στην Ελλάδα;)

Τι γίνεται στην υπόλοιπη Ευρώπη; Τι έφταιξε και καταλήξαμε να φτιάχνονται όλα στην Κίνα;

Στην υπόλοιπη Ευρώπη, η ανάπτυξη του ποδηλάτου είναι μεγάλη, η κουλτούρα των Βορειο-Ευρωπαίων και η ανάγκη για γρήγορες μετακινήσεις μέσα στις μεγαλουπόλεις, η ανάγκη άσκησης επιβεβλημένη, στον σύγχρονο τρόπο ζωής καθιέρωσαν το ποδήλατο ως το οικολογικό μεταφορικό μέσο. Η απροθυμία της Ευρώπης να παραγάγει και το πολύ φτηνό κόστος παραγωγής οδήγησαν τις παραδοσιακές, κυρίως, ιταλικές βιοτεχνίες και τα εργοστάσια στην εύκολη λύση της παραγωγής της Κίνας. Οι πολυεθνικές αλλά και οι μεγάλες παραδοσιακές ευρωπαϊκές εταιρείες ποδηλάτων μετέφεραν στην αρχή της δεκαετίας του ’90 την παραγωγή τους αρχικά στο Ταϊβάν και αργότερα στην Κίνα για δύο λόγους: Για να αποφύγουν τις απεργιακές κινητοποιήσεις των εργαζόμενων στην Ευρώπη και για το πολύ φτηνό εργατικό δυναμικό των ασιατικών χωρών. Σήμερα πλέον στην Ευρώπη δεν κατασκευάζουμε τίποτα.

Παρ’ όλο που στην Ελλάδα οι καιρικές συνθήκες είναι καλύτερες από αυτές της υπόλοιπης Ευρώπης, η χρήση του ποδηλάτου εξακολουθεί να είναι χαμηλή. Ένας από τους λόγους είναι και η έλλειψη υποδομών φιλικών προς τον αστικό αναβάτη. Βέβαια, τα τελευταία χρόνια είναι γεγονός ότι και στη χώρα μας υπάρχει ανάπτυξη της ποδηλασίας ως μεταφορικού μέσου όσο και ως αθλήματος. Το επίπεδο όμως αγωνιστικής ποδηλασίας είναι πολύ χαμηλό, διότι η Ελληνική Ομοσπονδία Ποδηλασίας δεν έχει κάνει το παραμικρό για να εκμεταλλευτεί αυτήν τη συγκυρία τόσο από τους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας όσο και από τις ευκαιρίες της ενασχόλησης πολλών Ελλήνων και Ελληνίδων με την ποδηλασία».

Σε αυτήν τη δυσμενή συγκυρία για την χώρα μας, που ακόμα και τα έσοδα από τις αποκρατικοποιήσεις το 2020 αναμένονται να είναι 350 με 400 εκατ. ευρώ (και όχι τα αναμενόμενα, δηλαδή 2,4 δισ. ευρώ), όπως δήλωσε ο επικεφαλής του ΤΑΙΠΕΔ Άρης Ξενόφος, κάθε κίνητρο που ενθαρρύνει την έρευνα και την καινοτομία με στόχο την ανάπτυξη της εγχώριας παραγωγής είναι μια ακόμα ορθοπεταλιά για να σταθεί η Ελλάδα όρθια!

Φιδούσα» όπως Ρόδος

Τη δική του ιστορία μάς λέει εν τάχει ο Γιώργος Βογιατζής, ιδρυτής της εταιρείας «Φιδούσα»/Fidusa: Από το 1975 ήμουν αθλητής της ποδηλασίας και έτρεχα σε πανελλήνιους αγώνες μέχρι το 1987. Ήθελα να κάνω κάτι ξεχωριστό, το οποίο όμως να σχετίζεται με τον χώρο του ποδηλάτου, και επέλεξα την κατασκευή αγωνιστικών σκελετών ποδηλάτου. Το ποδήλατο είχε γίνει πια τρόπος ζωής για μένα. Αποφάσισα λοιπόν να ταξιδέψω στην Ιταλία για να μάθω αυτήν την τέχνη. Δίπλα σε έμπειρους ανθρώπους και συγκεκριμένα πλάι στη γνωστή  Faggin άρχισα να μαθαίνω αρκετά πράγματα που θα με βοηθούσαν να υλοποιήσω τις ιδέες μου λίγο πιο εύκολα, ενώ ταυτόχρονα προσέφερα κάποιες από τις δικές μου εμπειρίες που είχα αποκτήσει από αγώνες που έτρεχα έως τότε. Γυρίζοντας στη Ρόδο άρχισα να κατασκευάζω τους πρώτους ατσάλινους σκελετούς ποδηλάτου, δίνοντας το όνομα Fidusa cycles – “Φιδούσα” όπως το παλιό όνομα της Ρόδου. Είναι δύσκολο να είναι ανταγωνιστική μια βιοτεχνία που έχει την έδρα της σε ένα ακριτικό νησί, όπως είναι η Ρόδος. Υπάρχει όμως ένα μέρος της ελληνικής αγοράς που μπορεί να ξεχωρίσει τα πλεονεκτήματα μιας χειροποίητης κατασκευής από εκείνες της μαζικής παραγωγής».

του Φίλη Καϊτατζή

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο

 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ