Navigation
23
Οκτ
location
Αθήνα
26oC
Αίθριος - καθαρός
13 Μαρ 2015

Ο αριστερός Μύθος της Ευρωπαϊκής Λιτότητας

Λουκά Γεωργιάδη Απόψεις | Λουκά Γεωργιάδη

Ένας από τους πλέον αβάσιμους κι επονείδιστους μύθους της Αριστεράς (αλλά και της λαϊκίστικης Δεξιάς με την οποία τώρα τελευταία η δική μας Αριστερά αποκτά σημεία πολιτικής σύγκλισης), είναι ότι η Ευρώπη υποφέρει από τον “Μερκελικής έμπνευσης ασφυκτικό κλοιό της λιτότητας».

Μπερδεύοντας επίτηδες τις κοινωνικές επιπτώσεις της χειρότερης οικονομικής κρίσης του αιώνα, με τις αστήρικτες θεωρίες περί «νεοφιλελευθερισμού» και άλλες ανοησίες, τα Αριστερά κόμματα της Ευρώπης συμμαχούν με την εκάστοτε Μαρίν Λεπέν και τον οποιοδήποτε Νάιτζελ Πολ Φάρατζ  ή Μπερλουσκόνι της ακροδεξιάς, αντιευρωπαϊκής συμμαχίας του Λαϊκισμού.

  • Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και σήμερα, η Ενωμένη Ευρώπη δαπανά για την Κοινωνική της Πολιτική των 380 εκατομμυρίων Ευρωπαίων, περισσότερα απ’ όσα ξοδεύει ο υπόλοιπος πλανήτης – όλες οι κυβερνήσεις της υφηλίου στο σύνολό τους- για την κοινωνική προστασία των πολιτών του.
  • Η αλήθεια είναι ότι οι ΠΡΟΥΠΟΛΟΓΙΣΜΟΙ, ΟΛΩΝ των κρατών της Ενωμένης Ευρώπης, μηδενός εξαιρουμένου, του γερμανικού συμπεριλαμβανομένου, είναι ΕΛΛΕΙΜΜΑΤΙΚΟΙ.
  • Δεν νοείται πολιτική λιτότητας με ελλειμματικούς προϋπολογισμούς.
  • Δεν υπάρχει «νεοφιλελεύθερη» οικονομική πολιτική με αρνητικά επιτόκια χορηγήσεων και προγράμματα ποσοτικής χαλάρωσης 1,1 τρισεκατομμυρίων Ευρώ που χρηματοδοτούν αναπτυξιακά έργα στις πιο αδύναμες οικονομικές περιοχές της Ευρώπης.
  • Δεν υπάρχει ακραία καπιταλιστική οικονομική πολιτική που να επενδύει 315 δις Ευρώ στο Επενδυτικό Ταμείο του Ζαν Κλώντ Γιούγκερ που έχει στόχο την τόνωση της ανάπτυξης και της απασχόλησης στην Ευρωζώνη και ταυτόχρονα στο κλείσιμο της ψαλίδας μεταξύ των μελών της.

Η Ελλάδα τα τελευταία 5 χρόνια, δεν υποφέρει από τις ακραίες νεοφιλελεύθερες πολιτικές κάποιου σκοτεινού γερμανικού εγκεφάλου.

Η μεγάλη ελληνική οικονομική φούσκα, η χώρα που στήριζε την ανάπτυξή της στην κατανάλωση με δανεικά χωρίς παραγωγή και χωρίς ανταγωνιστικότητα προϊόντων ή υπηρεσιών, υποχρεώθηκε ξαφνικά να έρθει σε βίαιη επαφή με την πραγματικότητα.

Η προσγείωση των αιθεροβαμόνων Ελλήνων πολιτικών στον ρεαλισμό ήταν άγρια, βάναυση και οδυνηρή.

Δεν αποτελεί όμως νεοφιλελεύθερη οικονομική πολιτική.

Ούτε φυσικά αποτελεί σύγχρονη κοινωνική πολιτική το να μοιράζεις επιδόματα για την «Ανθρωπιστική Κρίση» κλέβοντας τα αποθεματικά των Ασφαλιστικών Ταμείων…

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

PolicePress