Navigation
21
Ιούλ
location
Αθήνα
33oC
Αίθριος - καθαρός
8 Ιούν 2015

WSJ:Έτσι το ΔΝΤ θα γεφυρώσει το χάσμα Ελλάδας και δανειστών

Ελλάδα Οικονομία

Στη Wall Street Journal, καταγράφεται η δραματική αλλαγή του τόνου στις συνομιλίες των δύο πλευρών και επισημαίνει τον καθοριστικό ρόλο που ενδέχεται να διαδραματίσει το ΔΝΤ, καθώς η Ελλάδα και οι πιστωτές βρίσκονται στα όρια. Οι δυο πλευρές σκληραίνουν την γραμμή τους με τα περιθώρια για συμβιβασμό να μην φαίνονται στον ορίζοντα.

Αναφέρει χαρακτηριστικά: «Κανείς δεν μπορεί να είναι σίγουρος πώς θα τελειώσει το ελληνικό δράμα θα τελειώσει και αυτό επειδή δεν είναι πλέον σαφές ποιος έχει τον έλεγχο, αν υπάρχει κάποιος. Και οι δύο πλευρές έχουν βομβαρδιστεί επί μήνες από καλοπροαίρετες συμβουλές για να επιδείξουν ευελιξία και να συμβιβαστούν, έτσι ώστε να αποφύγει η Ελλάδα την οικονομική καταστροφή και η Ευρωζώνη μια γεωπολιτική καταστροφή. Αντ ‘αυτού, οι θέσεις έχουν σκληρύνει σε σημείο όπου ένας συμβιβασμός να φαίνεται πλέον πολύ μικρός.

Την περασμένη εβδομάδα, οι πιστωτές στην Ελλάδα πρόσφεραν μια πρόταση που είχε τη λογική του «take it or leave it». Ορισμένοι αξιωματούχοι θεώρησαν πως ο Τσίπρας θα την χρησιμοποιούσε στη Βουλή για να σηματοδοτήσει την προθυμία του να αποδεχθεί τους όρους που του προτάθηκαν. Αντ’ αυτού, απέρριψε την πρόταση».

Το πρόβλημα, κατά τον Νίξον, βρίσκεται και στις δύο πλευρές. Εξηγεί: «Οι πιστωτές είχαν υποτιμήσει το μέγεθος της αντίδρασης μέσα στο κόμμα του Τσίπρα, ενώ και ο Τσίπρας έχει υπερεκτιμήσει την ευελιξία που θεωρούσε πως θα λάβει από τους δανειστές, τους θεσμούς και τις 17 κυβερνήσεις της Ευρωζώνης. Χαρακτήρισε την τελευταία πρόταση »δυσάρεστη έκπληξη» αν και οι όροι ήταν περίπου οι ίδιοι με τον Ιούνιο του 2014»

Ο Νίξον θεωρεί πως η διαφορά, εν μέρει, είναι ουσίας. Οι δανειστές, υπό την ηγεσία του ΔΝΤ, ζητούν βαθιές μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο τομέα και τις συντάξεις, με την ελληνική κυβέρνηση να αντιδράει και στα δύο.

«Εάν η Ελλάδα είχε το δικό της νόμισμα, θα μπορούσε απλά και σιωπηρά να διογκώνει αυτό το πρόβλημα. Αλλά, δεδομένου ότι είναι μέλος μιας νομισματικής ένωσης, και επιθυμεί να παραμείνει σε αυτήν, ο μόνος τρόπος για να διατηρήσει τις συντάξεις και τους μισθούς σε βιώσιμα επίπεδα είναι να προχωρήσει στη λεγόμενη εσωτερική υποτίμηση.

Οι πιστωτές υποστηρίζουν πως οι διαδοχικές κυβερνήσεις επέλεγαν κάθε φορά να αυξάνουν τη φορολογία αντί να κάνουν μεταρρυθμίσεις στο δημόσιο τομέα και τις συντάξεις. Παράλληλα, χρησιμοποιούσαν το αδιόρθωτο συνταξιοδοτικό σύστημα για να αντισταθμίσουν την έλλειψη ενός σύγχρονου συστήματος κοινωνικής ασφάλισης και να οδηγούν πολλούς δημόσιους υπαλλήλους σε πρόωρη συνταξιοδότηση, αντί να τους απολύουν. Αυτό, επιβάρυνε ακόμη περισσότερο τα δημόσια οικονομικά.

Για τους πιστωτές, οι μεταρρυθμίσεις που αποβλέπουν στη διεύρυνση της φορολογικής βάσης και θέτουν το συνταξιοδοτικό σύστημα σε μια βιώσιμη βάση, μπορούν να οδηγήσουν σε μια μακροπρόθεσμη ανάκαμψη της Ελλάδας και να μετατρέψουν την υπάρχουσα κρίση σε ευκαιρία. Αν, όμως, η Αθήνα δεν πειστεί τώρα να λάβει δύσκολες αποφάσεις, τότε πότε θα το κάνει;

Ο Νίξον διερωτάται και συμπληρώνει: «Χωρίς αυτές τις αλλαγές, το βάρος της αποκατάστασης της βιωσιμότητας των δημόσιων οικονομικών θα συνεχίσει να καλύπτεται από την υπερβολική φορολογία επί ενός κουρασμένου πληθυσμού και θα συνεχίσει να αποθαρρύνει τις επενδύσεις (άρα θα επηρεάζει αρνητικά την ανάπτυξη) και όλο αυτό θα κάνει ακόμη πιο δύσκολη την αποπληρωμή του χρέους.

Η αντίδραση της Αθήνας σε όλα αυτά είναι ότι τα μέτρα που ζητάει το ΔΝΤ είναι κατά βάσιν υφεσιακά και θα μειώσουν την εγχώρια ζήτηση. Η βασική στάση της Ελλάδας στο θέμα είναι ότι μόνο με την τόνωση της ζήτησης θα μπορέσει να αναζωογονηθεί η ελληνική οικονομία. Έτσι, είναι ανάγκη να απαιτηθούν χαμηλότεροι στόχοι και να χρηματοδοτηθεί η χώρα από το πρόγραμμα επενδύσεων.

Ο Νίξον σημειώνει πως οι διαφωνίες ουσίας μπορούν να γεφυρωθούν αν οι δύο πλευρές καταλήξουν σε μια συμφωνία για την ελάφρυνση του χρέους. Το θέμα είναι ότι η Αθήνα ζητάει η διαδικασία να είναι παράλληλη: διαγραφή χρέους και μεταρρυθμίσεις, ενώ οι πιστωτές ζητούν να προηγηθούν οι δομικές αλλαγές και αυτό διότι δεν εμπιστεύονται την ελληνική πλευρά.

Το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση εξαρτάται εν πολλοίς από τη στάση του ΔΝΤ. Τις τελευταίες εβδομάδες έχει επικριθεί έντονα από την Αθήνα για την αδιάλλακτη στάση του ως προς τις μεταρρυθμίσεις, αλλά και από την Κομισιόν για το γεγονός ότι επιμένει στην αναδιάρθρωση του χρέους, κάτι που θεωρείται πολιτικά μη ρεαλιστικό. Την περασμένη εβδομάδα το ΔΝΤ φάνηκε να λυγίζει κάτω από την πίεση, αλλά τελικά ο κ. Λαγκάρντ σκληρυνε με τη σειρά της τη στάση της, αντανακλώντας ίσως τις ανησυχίες των μελών του ΔΝΤ.

Και καταλήγει ο Νίξον: «Το διακύβευμα δεν θα μπορούσε να είναι υψηλότερο: εάν η Ελλάδα καταλήξει στην έξοδο από την ευρωζώνη, το ΔΝΤ θα βρεθεί κάθεται πάνω σε μια γιγαντιαία απώλεια, η οποία θα καταστρέψει την αξιοπιστία της ως ασφαλέστερος δανειστής του κόσμου. Από την άλλη πλευρά, αν η μικροπολιτική προσφέρει μια συμφωνία, αναγκάσει την Ελλάδα να εφαρμόσει εκτεταμένες μεταρρυθμίσεις και εξασφαλίζει μια δέσμευση από την Ευρωζώνη για μια μελλοντική αναδιάρθρωση του χρέους, αυτό μπορεί να είναι προς χάριν της Ελλάδας και της Ευρώπης».

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

PolicePress
kinima_ypervasi