Navigation
19
Απρ
location
Αθήνα
24oC
Αίθριος - καθαρός
18 Δεκ 2017

Ρύθμιση χρέους με επιτροπεία για 40 χρόνια!

ελληνικο χρεος Οικονομία

Επτά δεσμεύσεις, που θα αποτυπώνονται ποσοτικά για τα επόμενα 40 χρόνια, καθώς και η εκπλήρωση των βασικών προαπαιτουμένων του ελληνικού προγράμματος… χωρίζουν την Ελλάδα από τη συμφωνία με τους εταίρους-δανειστές για τη ρύθμιση του χρέους.

Οι «άσπρες τρύπες» στο Ασφαλιστικό, η σταθεροποίηση των δαπανών μισθοδοσίας και λειτουργίας του κράτους, οι ιδιωτικοποιήσεις, οι παραδοχές για την αύξηση του ΑΕΠ, ο ρυθμός αύξησης των επενδύσεων, η πλήρης απελευθέρωση των εργασιακών σχέσεων, των αγορών και των υπηρεσιών και η διατήρηση πρωτογενών πλεονασμάτων άνω του 3,5% αποτελούν αδιαπραγμάτευτες δεσμεύσεις, τις οποίες θα ζητήσουν αποτυπωμένες στο… χαρτί οι εταίροι-δανειστές. Ουσιαστικά, η ελληνική κυβέρνηση καλείται να επιστρέψει στο Eurogroup της 27ης Νοεμβρίου 2012, που όριζε επακριβώς τον οδικό χάρτη για τη ρύθμιση του χρέους. Η τότε απόφαση του Συμβουλίου των υπουργών Οικονομικών της Ευρωζώνης ήταν απολύτως σαφής: Η Ελλάδα σταματάει να δημιουργεί ελλείμματα, ολοκληρώνει το σύνολο των δεσμεύσεων του προγράμματος και όταν υπάρξει θετική και οριστική έγκριση προόδου της τελικής αξιολόγησης, τότε προχωρούν αυτομάτως οι διαδικασίες για τη ρύθμιση του ελληνικού χρέους μετά από συμφωνία της Ευρωζώνης και του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου.

Ωστόσο, τα δεδομένα έχουν αλλάξει δραματικά, καθώς η «περήφανη διαπραγμάτευση» του 2015 και όσα επακολούθησαν κατέστησαν το χρέος μη βιώσιμο και την εξυπηρέτησή του στο μέλλον ως προβληματική. Όπως φαίνεται από τον σχετικό πίνακα (1), στο τέλος του 2017 (σύμφωνα με τον Προϋπολογισμό του 2018), το χρέος θα ανέλθει στα 344,9 δισ. ευρώ και θα διαμορφωθεί στο 184,7% του ΑΕΠ, υποχωρώντας οριακά σε σχέση με φέτος!

Το καταστροφικό 2015

Η εγκληματική τακτική της κυβέρνησης το 2015 αποτελεί τη γενεσιουργό αιτία για την οποία οι δανειστές πλέον έχουν αλλάξει όλα τα πλάνα τους για το θέμα της βιωσιμότητας του χρέους, διαπιστώνοντας παράλληλα την απροθυμία ουσιαστικών μεταρρυθμίσεων που θα προσελκύσουν πακτωλό επενδύσεων.

Για να γίνει αντιληπτή η διαφορά και να υπολογιστεί η καταστροφή που έγινε το 2015, αρκεί να σημειωθεί ότι στο Μεσοπρόθεσμο Πρόγραμμα της περιόδου 2014-2017, η τρόικα είχε αποδεχθεί, για το τέλος του 2017, ΑΕΠ 205 δισ. ευρώ και χρέος 315 δισ. ευρώ, ήτοι ποσοστό χρέους/ΑΕΠ 154%!

Πού οφείλεται η τεράστια διαφορά που φυσικά δεν αποδέχονται στην κυβέρνηση; Μα φυσικά, στα χαμένα 36 δισ. ευρώ των μετοχών του ΤΧΣ στις τράπεζες, στα 10 δισ. ευρώ που διακρατεί η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα από τα κέρδη επί των ελληνικών ομολόγων (ANFA’s και SMP’s), στις επενδύσεις που δεν ήρθαν, στα περιορισμένα έσοδα από ιδιωτικοποιήσεις, στην ύφεση και στα μέτρα που οδηγούν σε διαρκή αδυναμία νοικοκυριά και επιχειρήσεις. Ήδη, επικρατεί προβληματισμός στους εταίρους από το νέο άλμα των ληξιπρόθεσμων χρεών, τα οποία στο δεκάμηνο έφτασαν σχεδόν στα 100 δισ. ευρώ, ενώ μόνο τον Οκτώβριο δημιουργήθηκαν νέα απλήρωτα χρέη ύψους 1,2 δισ. ευρώ!

Ακόμη πιο… γαργαλιστικές ήταν οι προβλέψεις της ΕΕ, του ΔΝΤ και της ΕΚΤ το 2014, σχετικά με την πορεία του χρέους το 2022. Σύμφωνα με την έγκριση του Μεσοπρόθεσμου της περιόδου 2014-2017, που είχε καταθέσει η συγκυβέρνηση ΝΔ – ΠΑΣΟΚ, στο τέλος του 2022 το δημόσιο χρέος της χώρας θα υποχωρούσε στα 272 δισ. ευρώ και το ΑΕΠ θα διαμορφωνόταν στα 259 δισ. ευρώ! Δηλαδή, αν δεν μεσολαβούσε το… ατύχημα του 2015, το δημόσιο χρέος στο τέλος του 2022 θα διαμορφωνόταν στο 105% του ΑΕΠ.

Ακόμη και αν το 105% φαίνεται απίστευτο, σίγουρα το χρέος της χώρας θα ήταν αισθητά χαμηλότερο από το 170% που προβλέπουν τώρα οι δανειστές για το 2022, με βάση το Μεσοπρόθεσμο της συγκυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ – ΑΝΕΛ! Το ποσοστό αυτό προκύπτει από την πρόβλεψη για χρέος 369 δισ. ευρώ και ΑΕΠ 217 δισ. ευρώ κατά τη συγκεκριμένη χρονιά.

Όπως προκύπτει από τα στοιχεία του πίνακα 2, λόγω του καταστροφικού 2015, το ελληνικό χρέος έχει καταστεί ακραία μη βιώσιμο και αποτελεί ακόμη και ερωτηματικό για το αν θα μπορέσει να εξυπηρετηθεί με… άνεση, ακόμη και μετά από μια γενναία επιμήκυνση του χρόνου αποπληρωμής. Είναι ενδεικτικό ότι, έως το 2024, οι ανάγκες για την πληρωμή χρεολυσίων φτάνουν τα 59,8 δισ. ευρώ, ενώ οι τόκοι τα 86,18 δισ. ευρώ! Πρόκειται δηλαδή για μια «διαβολική» επταετία, με τεράστιο βάρος αποπληρωμής χρέους που φτάνει στα 146 δισ. ευρώ. Το μεγαλύτερο πρόβλημα για την εξυπηρέτηση του δημόσιου χρέους εντοπίζεται την τετραετία 2021-2024, όπου για τόκους και χρεολύσια πρέπει να πληρωθεί ποσό που θα αντιστοιχεί σχεδόν στο… μισό ΑΕΠ της τότε περιόδου, ήτοι 105 δισ. ευρώ! Συνολικά, η χώρα πρέπει να αποπληρώσει μέσα σε 13 χρόνια (2018-2030) τοκοχρεολύσια ύψους 242 δισ. ευρώ.

Εγγυήσεις ζητούν ΕΕΔΝΤ ΕΚΤ

Οι ελληνικές Αρχές καλούνται εντός συγκεκριμένων χρονικών ορίων να περιορίσουν τις δαπάνες του Προϋπολογισμού για συντάξεις στο 2,5% του ΑΕΠ και να μειώσουν το σύνολο των κρατικών δαπανών, συμπεριλαμβανομένων των ασφαλιστικών ταμείων, κάτω από το 10% του ΑΕΠ.

Σήμερα, οι ετήσιες δαπάνες για συντάξεις ανέρχονται σε 30 δισ. ευρώ, δηλαδή στο 17% του ΑΕΠ. Επιπλέον, το σύνολο των επιβαρύνσεων για το ασφαλιστικό σύστημα τα επόμενα χρόνια αλλά και των δαπανών λειτουργίας του κράτους δεν μπορεί να ξεπερνά το 9% του ΑΕΠ! Βεβαίως, καταλυτικό ρόλο για να περιοριστούν οι… ζημιές για τους ασφαλισμένους θα διαδραματίσουν οι πλειστηριασμοί, οι επενδύσεις και οι ιδιωτικοποιήσεις, αφού μπορούν να οδηγήσουν σε σημαντική αύξηση του ΑΕΠ, βελτιώνοντας τη σχέση ως προς το χρέος…

Τις προηγούμενες ημέρες, τόσο ο επικεφαλής της ΕΕ στο «κουαρτέτο» Ντένκλαν Κοστέλο, μιλώντας σε συνέδριο στην Αθήνα, όσο και η Deutsche Bank, σε σχετική έκθεσή της για την Ελλάδα, αναφέρουν ότι η τεχνική αξιολόγηση μπορεί να έχει κλείσει, ωστόσο ο δρόμος για την Ελλάδα είναι μακρύς και δύσκολος. Ουσιαστικά «φωτογραφίζουν» τη μεγάλη ζημιά που έγινε το 2015 και το τι θα συνοδεύσει την επιμήκυνση του χρέους έως το 2060. Η «καθαρή» έξοδος στις αγορές, συμπίπτει με μια καθαρή… είσοδο σε ένα περιβάλλον ασφυκτικών δεσμεύσεων που θα κρατήσουν για 40 χρόνια και εφόσον αποπληρωθεί το 75% του δανείου που έχουν δώσει στην Ελλάδα τα κράτη της Ευρωζώνης. Προς το παρόν, χωρίς υπερψήφιση και πλήρη εφαρμογή –με αποτελέσματα– όλων των προαπαιτουμένων, η έξοδος στις αγορές θα είναι ευκαιριακή και πανάκριβη.

«Αγκάθι» αποτελούν αναμφίβολα η συμφωνία Ευρωζώνης – ΔΝΤ ή… Βερολίνου – ΔΝΤ, η αποτύπωση στο χαρτί όλων των ποσοτικών παραμέτρων τουλάχιστον έως το 2060, καθώς και τα μέτρα που θα δεσμεύουν τις ελληνικές Αρχές σε βάθος δεκαετιών! Ιδίως δε, εάν δεν επιτευχθούν τα επόμενα 5-6 χρόνια τα αναμενόμενα αποτελέσματα στο μέτωπο των πλειστηριασμών (ώστε να βελτιωθούν ποιοτικά οι τραπεζικοί ισολογισμοί), αλλά και των ιδιωτικοποιήσεων.

To ΔΝΤ ζητεί «κούρεμα» του ελληνικού χρέους, αλλά αυτό προϋποθέτει την ανάληψη συγκεκριμένων δεσμεύσεων για τις δαπάνες του Ασφαλιστικού, την εικόνα των τραπεζών και την πώληση κρατικών περιουσιακών στοιχειών. Οι Ευρωπαίοι δεν συζητούν ένα τέτοιο ενδεχόμενο πέραν την επιμήκυνσης των ωριμάνσεων του χρέους, το οποίο θα συνοδευτεί φυσικά από συγκεκριμένα μέτρα και επιτροπεία για 40 χρόνια!

Ο ρόλος του ΔΝΤ είναι απαραίτητος για τους Ευρωπαίους, ενώ η ελληνική κυβέρνηση προσπαθεί να πιέσει τα κράτη της Ευρωζώνης για επανείσοδο του Ταμείου στο πρόγραμμα, λόγω της… ευχάριστης θέσης που διατυπώνει για ονομαστικό «κούρεμα» του χρέους. Σε μια τέτοια περίπτωση, το Ταμείο θα περνούσε από τη φάση του… καρότου στο μαστίγιο, ζητώντας την υπογραφή της ελληνικής κυβέρνησης επί συγκεκριμένων, και πολύ σκληρών δεσμεύσεων. Το ίδιο θα συμβεί βεβαίως και στην περίπτωση των Ευρωπαίων, οι οποίοι επιμένουν σε υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα τα επόμενα χρόνια, χωρίς ονομαστικό «κούρεμα». Όσον αφορά τα μέτρα, οι Ευρωπαίοι φαίνεται να κινούνται στο ίδιο μήκος κύματος με το ΔΝΤ, το οποίο πιστεύει ότι δεν μπορούν να επιτευχθούν τα υψηλά πρωτογενή πλεονάσματα από το 2018.

Είναι δεδομένο ότι η κυβέρνηση έχει πέσει σε μια διπλή παγίδα, καθώς το Ταμείο ζητεί ελάφρυνση χρέους με σκληρά μέτρα (μείωση συντάξεων και επίσπευση μείωσης αφορολόγητου) με παραμετροποίηση για πολλές δεκαετίες, ενώ οι Ευρωπαίοι μιλούν για ελάφρυνση διά της επιμήκυνσης των ωριμάνσεων των δανείων, με επίσης σκληρά μέτρα!

Είναι ένα σκηνικό που, σε συνδυασμό με την ανάληψη των καθηκόντων της νέας γερμανικής κυβέρνησης, μπορεί να επιταχύνει τις εσωτερικές πολιτικές εξελίξεις…

του Λουκά Γεωργιάδη

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο που κυκλοφόρησε το Σάββατο 16/12

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

PolicePress