Navigation
21
Απρ
location
Αθήνα
20oC
Λίγα σύννεφα
17 Απρ 2018

Πικρές αλήθειες και… δυσάρεστες προτάσεις για ένα αποδοτικό Δημόσιο

Λουκά Γεωργιάδη Απόψεις | Λουκά Γεωργιάδη

Η σημερινή κυβέρνηση και ειδικότερα ο αριστερός της βραχίονας έχουν θέσει ως αποκλειστικό στόχο την προστασία επιλεγμένης πελατείας του δημόσιου τομέα. Υπερφορολογούν άγρια τους πάντες, ναρκοθετούν το επιχειρείν. Η ελληνική τραγωδία έχει στοιχίσει εκατοντάδες δισεκατομμύρια ευρώ σε όρους προγραμμάτων διάσωσης αλλά και απώλειας εισοδημάτων ή αξιών.

Το Δημόσιο είναι ο μεγάλος ασθενής και οι μεταρρυθμίσεις θα έπρεπε να αρχίσουν πάραυτα από εκεί. Ωστόσο, με μια πελατεία 900.000 υπαλλήλων το 2009 που αντιστοιχούν σε περίπου 3.000.000 ψήφους, αντιλαμβάνεται ο καθένας ότι η οποιαδήποτε… άγαρμπη παρέμβαση δεν θα ήταν και μια εύκολη υπόθεση. Η υπαγωγή της Ελλάδας σε καθεστώς διάσωσης θα αποτελούσε χρυσή ευκαιρία για μια εκ βάθρων αναδιάρθρωση της δημόσιας διοίκησης. Αυτό όμως προϋπέθετε την ενεργό παρουσία των ξένων. Όταν ένα κράτος δεν μπορεί να διοικηθεί με όρους σύγχρονης δυτικής χώρας, τότε τον πρώτο λόγο θα έπρεπε να έχουν οι δανειστές. Όσο… προκλητικό κι αν ακούγεται κάτι τέτοιο, πρέπει να παραδεχθούμε ότι από εκεί αρχίζει το νήμα για να λύσεις το πρόβλημα…

Το μεγάλο λάθος των δανειστών είναι ότι δεν επέβαλαν από την πρώτη στιγμή το 2010 ένα κονκλάβιο επιτρόπων που θα είχε ως αποκλειστική αποστολή του να μάθει τους… κακομαθημένους Έλληνες τι σημαίνει οργάνωση ενός κράτους και πώς αυτό καθορίζει κατά τρόπο καταλυτικό τη λειτουργία της οικονομικής δραστηριότητας. Σίγουρα, οι όποιες δραστικές λύσεις σε μια κακομαθημένη κοινωνία θα ήταν εξαιρετικά δύσκολο να εφαρμοστούν από την πρώτη στιγμή επιβολής των μνημονίων. Ιδίως, όταν έχεις να κάνεις με… αγανακτισμένους!

Τα καμώματα της σημερινής κυβέρνησης με τους μαζικούς διορισμούς δυστυχισμένων ανθρώπων που κάποια στιγμή δεν θα έχουν δουλειά είναι ένα ζήτημα πολιτικό, ηθικό και αξιακό. Κάποιοι εκμεταλλεύονται τα αδιέξοδα των πολιτών και οι πολίτες λειτουργούν τυχοδιωκτικά προκειμένου να… τρυπώσουν στο κράτος και να σιτίζονται από τους φόρους που πληρώνουν κυρίως τα… κορόιδα του ιδιωτικού τομέα.

Οι χυδαίοι διορισμοί σε ένα ρημαγμένο και χρεοκοπημένο δημόσιο δεν είναι τίποτα περισσότερο από την έκφραση της ανηθικότητας και του τυχοδιωκτισμού κάποιων πολιτικών που δεν κατάλαβαν το τέλος του κρατισμού. Επιμένουν να δίνουν ακόμη μάχες χαρακωμάτων για μια… ξοφλημένη ιστορία. Το κακό είναι ότι γι αυτήν την… ξοφλημένη ιστορία απομυζούν υγιείς και παραγωγικούς πόρους οι οποίοι αν διοχετεύονταν στοχευμένα στον ιδιωτικό τομέα της οικονομίας, τότε θα απέδιδαν πολλαπλάσια οφέλη.

Οι διορισμοί διαφόρων… παρασίτων στον δημόσιο τομέα αμαυρώνει την εικόνα ενός κράτους στο οποίο εργάζονται και προσφέρουν άξιοι υπάλληλοι. Και μιλάμε πάντα για υπαλλήλους ή λειτουργούς σε όλα τα επίπεδα. Δηλαδή σε Ένοπλες Δυνάμεις, Σώματα Ασφαλείας, Υγεία, Παιδεία, Δημόσια Διοίκηση. Πέραν των πραγματικών αναγκών που έχει το Κράτος για προσλήψεις με αξιοκρατικό χαρακτήρα και με αυξημένα προσόντα, μια σύγχρονη κυβέρνηση που σέβεται τους φόρους των φορολογούμενων, θα έπρεπε να κάνει το αυτονόητο. Αντί να πληρώνει μισθούς κάθε μήνα σε κάποιους για να ξύνουν… το κεφάλι τους, θα μπορούσαν να τους μετατρέψουν σε παραγωγικούς επιδοτώντας ιδιωτικές επιχειρήσεις. Έτσι, οι υπάλληλοι θα αποκτούσαν εκπαίδευση που θα ήταν πολύτιμη για τον υπόλοιπο εργασιακό τους βίο.

Μια μεγάλη μεταρρύθμιση στον δημόσιο τομέα θα έπρεπε να θέτει ως κριτήριο την απόλυση των 500 ή 1.000 χειρότερων στελεχών των Ενόπλων Δυνάμεων, των Σωμάτων Ασφαλείας, των γιατρών, των εκπαιδευτικών. Όταν θα συνέβαινε κάτι τέτοιο, αυτομάτως όλοι οι υπόλοιποι θα ανέβαζαν την απόδοση τους. Κάτι τέτοιο θα ήταν προς όφελος της οικονομίας και της κοινωνίας. Ταυτόχρονα, μέσα από ένα σύστημα αποδοτικότητας και αμοιβών θα έπρεπε να ξεχωρίσουν και οι 1.000 καλύτεροι στον τομέα τους. Όσο για κάποιους… ανήσυχους που θα έβλεπαν τα κόμματα πίσω από μια τέτοια διαδικασία, να τους καθησυχάσουμε λέγοντας ότι υπάρχουν ειδικοί από τον ιδιωτικό τομέα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, οι οποίοι μέσα από ένα αυτοματοποιημένο σύστημα αξιολόγησης μπορούν να λάβουν τις βέλτιστες αποφάσεις προς όφελος της ελληνικής πολιτείας. Ένα από τα θέματα της τέταρτης αξιολόγησης σχετίζεται με την αποκομματικοποίηση της δημόσιας διοίκησης. Είναι επιβεβλημένη ανάγκη λοιπόν έστω και… οκτώ χρόνια μετά το πρώτο μνημόνιο να καταλάβουμε και να δούμε στην πράξη ότι από τον γενικό γραμματέα ενός υπουργείου και κάτω, δεν πρέπει να υπάρχει καμία σχέση με κυβερνήσεις, κόμματα, εκλογές κλπ. Δηλαδή, για τη λειτουργία ενός πλήρως αυτοδιοικούμενου δημόσιου τομέα που δεν θα έχει καμία σχέση με αυτούς που κυβερνούν.

Δυστυχώς, σήμερα στη χώρα μας η «ιερή αγελάδα» του δημόσιου τομέα, έχει κινητοποιήσει πλήθος «ευαίσθητων» τύπων που βλέπουν… ανάλγητους νεοφιλελεύθερους πίσω από μια αυτονόητη διαδικασία, η οποία ισχύει στον ιδιωτικό τομέα. Όταν κάποιος πλεονάζει ή δεν αποδίδει ή δουλεύει σε τομέα που καταργείται, τότε πρέπει να αναζητήσει εργασία κάπου αλλού. Κι αυτό για τον εξής απλούστατο λόγο: εργοδότης των δημοσίων υπαλλήλων και ειδικά των βολεμένων δεν είναι ούτε ο… Τσίπρας, ούτε ο Καμμένος, ούτε ο Μητσοτάκης, αλλά ο φορολογούμενος πολίτης. Αυτός πληρώνει και αυτός έχει την απαίτηση να έχει τους καλύτερους μάνατζερς στις δημόσιες θέσεις, τους καλύτερους γιατρούς, τους καλύτερους εκπαιδευτικούς τους καλύτερους υπαλλήλους.

Αλήθεια, πώς θα σας φαινόταν να διδάσκει το παιδί σας ένας εκπαιδευτικός που μπορεί να έχει ψυχολογικά προβλήματα ή είναι ανεπαρκής, ενώ έχετε λάβει το εκκαθαριστικό σημείωμα της Εφορίας που σας ειδοποιεί για να πληρώσετε φόρους μερικών χιλιάδων ευρώ; Αν δεν σφίξουν τα λουριά στον δημόσιο τομέα και κυρίως δεν αποβληθεί η άρρωστη και διεφθαρμένη νοοτροπία ότι «το κράτος κομματικοποιείται και το κόμμα κρατικοποιείται», τότε δεν έχουμε καμία σωτηρία. Η πλήρης ανατροπή των όσων γνωρίζουμε έως σήμερα, αποτελεί το ζητούμενο για να πάμε παραπέρα…

Λουκάς Γεωργιάδης

e-mail: [email protected]

 

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

PolicePress