Navigation
30
Μαρ
location
Αθήνα
20oC
Νεφοσκεπής
7 Μαρ 2016

H αργή Δικαιοσύνη διώχνει τις επενδύσεις

δικαστήριο Οικονομία

Σχεδόν τεσσεράμισι χρόνια χρειάζονται για την επίλυση οικονομικών διαφορών με την Ελλάδα να κατατάσσεται στην 155η θέση των χωρών που καθυστερούν να δικάσουν τις υποθέσεις και να λύσουν τις διαφορές των πολιτών, με μέσο χρόνο απόδοσης δικαιοσύνης που φτάνει τις 1.580 ημέρες!

της Μαρίας Ακριβού

 Το ότι η Ελλάδα έχει μία… παράδοση να λαμβάνει αρνητικές πρωτιές και να κινείται κάτω από τον μέσο όρο της Ευρώπης, σε ό,τι αφορά την εφαρμογή κανόνων και την υλοποίηση προγραμμάτων, είναι γνωστό τοις πάσι. Αυτό που εντυπωσιάζει, κάθε φορά, είναι το μέγεθος της λίστας με τα «ατοπήματα» της χώρας, το οποίο μεγαλώνει με γεωμετρική πρόοδο.

Όλοι λένε πως η μοναδική λύση για να βγει η ελληνική οικονομία από τη δίνη, στην οποία έχει περιέλθει, δεν είναι άλλη από τις επενδύσεις, εγχώριες και μη. Γιατί,όμως, ένας ξένος επενδυτής να θέλει να τοποθετήσει τα χρήματά του στην Ελλάδα ή γιατί μία ελληνική επιχείρηση να θέλει να παραμείνει στα «πάτρια» εδάφη, όταν το οικονομικό περιβάλλον είναι αβέβαιο, το φορολογικό καθεστώς ευμετάβλητο και η Δικαιοσύνη ανύπαρκτη;

Ειδικά σε ό,τι αφορά το τελευταίο, τα επίσημα στοιχεία της Παγκόσμιας Τράπεζας επιβεβαιώνουν, με τον πιο σκληρό τρόπο, πως το Εθνικό Δικαστικό Σύστημα της Ελλάδας βρίσκεται υπό κατάρρευση και ότι η κωλυσιεργία για την επίλυση οικονομικών διαφορών κοστίζει στις επιχειρήσεις, εκτός από πολύτιμο χρόνο, και αρκετές χιλιάδες ευρώ.

Δυστυχώς, η χώρα μας κατατάσσεται, σύμφωνα με την τελευταία έρευνα της Παγκόσμιας Τράπεζας, στην 155η θέση των χωρών που καθυστερούν να εκδικάσουν τις υποθέσεις και να λύσουν τις διαφορές των πολιτών, με μέσο χρόνο απόδοσης δικαιοσύνης που φτάνει, κατά υπόθεση, τις 1.580 ημέρες, σχεδόν τεσσεράμισι χρόνια! Μέσα σε δύο χρόνια, από το 2012 έως το τέλος του 2014, η χώρα μας «παραγκώνισε» 68 άλλες χώρες στην παγκόσμια κατάταξη, υποδηλώνοντας με τον χείριστο τρόπο την… υπεροχή της στη βραδύτητα απονομής δικαιοσύνης.

Ενδεικτικό είναι το γεγονός ότι, το 2012, οι ρυθμοί έκδοσης αποφάσεων από τα ελληνικά δικαστήρια έδιναν στην Ελλάδα την 89η θέση διεθνώς, με μέσο όρο 819 ημέρες για την έκδοση μιας απόφασης. Έναν χρόνο αργότερα, ο μέσος όρος αυξήθηκε στις 1.300 ημέρες, «χαρίζοντάς» μας την 98η θέση. Έκτοτε, η ελληνική Δικαιοσύνη τραβάει την κατιούσα, δημιουργώντας σοβαρά προβλήματα στους «φεσωμένους», ενώ συντηρείται πεισματικά ένα αποτρεπτικό κλίμα για οποιαδήποτε, επιχειρηματικής φύσεως, επένδυση. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αρκετές επιχειρήσεις να επιλέγουν να δραστηριοποιηθούν σε οποιαδήποτε άλλη –φυσιολογική– χώρα τούς εγγυάται ότι θα επιλύσει σε χρόνοdtοικονομικές εκκρεμότητες και νομικές υποθέσεις,οι οποίες επηρεάζουν τη λειτουργία τους.

Παρότι ο θεσμός της διαμεσολάβησης είναι μία μορφή διαιτησίας και μία φιλόδοξη πρωτοβουλία,η οποία ξεκίνησε από τους κόλπους του ΕΒΕΑ, εντούτοις για να τεθεί σε λειτουργία θα πρέπει να υπάρχει συμφωνία και από τα δύο εμπλεκόμενα μέρη. Μολονότι με ένα κόστος της τάξης των 150 – 300 ευρώ και σε χρονικό διάστημα μίας έως τριών ημερών τέτοιες υποθέσεις θα μπορούσαν να επιλυθούν άμεσα, αυτό, όπως μας εξηγεί ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ, κ. Κωνσταντίνος Μίχαλος, δεν συμβαίνει, αφενός επειδή δεν το επιθυμούν οι οφειλέτες, που σε κάθε ευκαιρία αναζητούν παράταση, αφετέρου οι δικηγόροι αρνούνται να αναλάβουν τις εν λόγω υποθέσεις, γιατί προτιμούν να διαιωνίζονται καταστάσεις που θα τους αποφέρουν μακροχρόνια οικονομικά οφέλη. «Σαφώς και οι τράπεζες θα “έτριβαν” τα χέρια τουςμε την άμεση επίλυση μικροδιαφορών, αλλά είναι πάγια τακτική του οφειλέτη να περιμένει να προχωρήσουν μέσω της δικαστικής οδού. Σε πολλές περιπτώσεις, η παράταση υποθέσεων φτάνει έως και το 2031. Κάποιος εύλογα σκέφτεται “Γιατί να μην περιμένω; Ίσως,έπειτα από τόσα χρόνια, παραγραφεί η οφειλή ή πετύχω κάποιο “κούρεμα”;».

Καθώς από την πλευρά του οφειλέτη δεν υπάρχει κανένα κίνητρο για να αλλάξει τη στάση που κρατάει, ο πρόεδρος του ΕΒΕΑ επισημαίνει στο «Π» πως η μοναδική λύση είναι το τραπεζικό σύστημα να ασκήσει το ειδικό βάρος που έχει και να επισπεύσει την ενεργοποίηση του Κέντρου Διαμεσολάβησης. «Παρά τις αντιδράσεις από τους δικηγορικούς συλλόγους, ο αριθμός των πιστοποιημένων διαμεσολαβητών ανέρχεται σε 1.200 σε όλη την Ελλάδα, εξέλιξη που θα συμβάλει στο να αναπτύξουν την πελατεία τους οι δικηγόροι». Αξίζει να σημειωθεί ότι οι υποθέσεις που εκδικάζονται αφορούν την επίλυση οικονομικών διαφορών μεταξύ ιδιωτών ή και επιχειρήσεων για ποσά που μπορούν να φτάσουν μέχρι και τα 50.000 με 60.000 ευρώ. Ήδη, οι οικονομικές διαφορές τέτοιου τύπου μεταξύ οφειλετών και πιστωτών υπολογίζονται σήμερα σε 82.000.

Στο ίδιο μήκος κύματος κινούνται και οι δηλώσεις του προέδρου του Ινστιτούτου για τη Δικαιοσύνη και την Ανάπτυξη (E.P.L.O.) και πρώην γ.γ. του υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, κ. Νικόλα Κανελλόπουλου, ο οποίος τονίζει στο «Π»ότι η υλοποίηση μεγάλων και ιστορικών μεταρρυθμίσεων – πραγματικών τομών στο κρίσιμο πεδίο της Ελληνικής Δικαιοσύνης οφείλει να αποτελεί οριζόντιο εθνικό στόχο και προτεραιότητα για κάθε κυβερνητική πολιτική. «Η πρόδηλη σπουδαιότητα του δικαιοδοτικού συστήματος για τη λειτουργία της δημοκρατίας, την ομαλή κοινωνική συμβίωση και την απρόσκοπτη οικονομική δραστηριότητα και ανάπτυξη καθιστούν ακόμη πιο επιτακτική την ανάγκη για παρεμβάσεις που θα συντείνουν στον εκσυγχρονισμό του ελληνικού συστήματος απονομής δικαιοσύνης και στη θεραπεία χρόνιων παθογενειών και αδυναμιών του».

Για τον κ. Κανελλόπουλο, η ανάγκη δημιουργίας ενός σύγχρονου και ευέλικτου συστήματος απονομής δικαιοσύνης είναι επιβεβλημένη, αφού οι ισχύουσες οργανωτικές δομές είναι από τη δεκαετία του ’50. Για να «τρέξουν» οι δικαστικές υποθέσεις με πιο γοργούς ρυθμούς, το 2011 ο κ. Κανελλόπουλος, ως γ.γ. του υπουργείου Δικαιοσύνης, Διαφάνειας και Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, δημιούργησε τα προγράμματαe-justice, που στόχο είχαν την ταχύτερη εξυπηρέτηση, με τη χρήση της τεχνολογίας. Ωστόσο, οι ρυθμοί υιοθέτησής τους είναι τέτοιοι που, αν δεν επιταχύνουν οι αρμόδιες Αρχές, θα αργήσουμε πολύ να δούμε ορατά αποτελέσματα. «Η Δικαιοσύνη θεωρείται από τα πιο σημαντικά εργαλεία για την ανάπτυξη, καθώς και για την ομαλή λειτουργία μιας “καθαρής” οικονομίας. Πρέπει να αλλάξουν, επιτέλους, οι απαρχαιωμένοι κώδικες δικονομίας και να γίνει μια νέα χαρτογράφηση στα δικαστήρια τύπου “Καποδίστρια”. Παράλληλα, κρίνεται αναγκαία η υποστήριξη εναλλακτικών μορφών διαμεσολάβησης, όπως αυτή του Οργανισμού Προώθησης Εναλλακτικών Μεθόδων Επίλυσης Διαφορών (ΟΠΕΜΕΔ), που ιδρύθηκε και υποστηρίζεται από 14 κοινωνικούς εταίρους».

Το συμπέρασμα είναι ότι, αν κάποια πράγματα δυσλειτουργούν σε αυτήν τη «χώρα του περίπου», η βασική αιτία δεν είναι η έλλειψη υποδομών, όπως συνηθίζουμε να λέμε, αλλά και η άρνησή μας να δουλέψουμε συλλογικά για το δημόσιο συμφέρον. Δεν είναι δυνατόν να υπάρχουν τα κατάλληλα εργαλεία και κάποιοι να μην τα χρησιμοποιούν, γιατί θα χάσουν το «εύκολο» χρήμα που κερδίζουν από τη μη παροχή υπηρεσιών, που, αν μη τι άλλο, αποτελούν υποχρέωσή τους. Ή θα μπει μια τάξη ή και η Δικαιοσύνη θα κάνει επιτέλους τη δουλειά της, ή ας αποδεχτούμε ότι δεν αποτελούμε κράτος της Δύσης, όπου η εύρυθμη λειτουργία τέτοιων φορέων θεωρείται δεδομένη.

 

Το παρόν κείμενο δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Παρασκήνιο 05/03

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

kinima_ypervasi