Navigation
18
Δεκ
location
Αθήνα
10oC
Αρκετά σύννεφα
17 Δεκ 2015

Γιατί οι μειώσεις συντάξεων είναι αναπόφευκτες…

Συντάξεις Χρήμα & Πολίτης

Μονόδροµος θεωρούνται οι µειώσεις των συντάξεων σύµφωνα µε το κεντρικό συµπέρασµα της ηµερίδας που διοργανώθηκε από το Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήµιο Αθηνών (ΕΚΠΑ-ΕΚΑΥΠ), την Οµάδα Ανάλυσης Δηµόσιας Πολιτικής του Οικονοµικού Πανεπιστηµίου Αθηνών (ΟΠΑ-ΟΑΔΠ) και την Ένωση για την Προάσπιση των Κοινωνικών Δικαιωµάτων, µε θέµα «Η Κοινωνική Ασφάλιση ως Προϋπόθεση Οικονοµικής και Κοινωνικής Συνοχής. Ασφαλιστική Μεταρρύθµιση και Κρίση».

Παρουσία πλήθους ακαδηµαϊκών, υψηλόβαθµων στελεχών της κοινωνικής ασφάλισης, του υπουργείου Εργασίας, των ταµείων και πολιτικών, κατά τη διάρκεια της ηµερίδας κατέστη σαφές αφενός ότι δεν υπάρχουν µαγικές λύσεις για το ασφαλιστικό, αφετέρου ότι για µια ακόµη φορά, οι περικοπές φαντάζουν µονόδροµος.

Όπως χαρακτηριστικά κατεγράφη από τους οµιλητές, το πρόβληµα του ασφαλιστικού σήµερα, είναι καθαρά άµεσης ταµειακής ρευστότητας και µείωσης των δαπανών για την κοινωνική ασφάλιση και κατά συνέπεια, οι µειώσεις συντάξεων προβάλλουν ως µονόδροµος για την αντιµετώπιση του ταµειακού αυτού προβλήµατος.

Ακόµη και η επιχειρούµενη νέα αρχιτεκτονική υποκρύπτει την προσπάθεια ενσωµάτωσης των παλαιών µειώσεων των συντάξεων για να ξεπεραστεί ο σκόπελος του ΣτΕ, καθώς και την θέσπιση νέων µειώσεων.

  • Σύµφωνα µε τους ειδικούς ο νέος τρόπος υπολογισµού της σύνταξης εξισώνει απειλητικά το σύστηµα, ακυρώνει την αρχή της ανταποδοτικότητας, ενισχύει την εισφοροδιαφυγή και τη µαύρη εργασία, ενσωµατώνει έντονα στοιχεία κοινωνικής αδικίας, άνισης και µεροληπτικής µεταχείρισης, καλλιεργεί την εντύπωση διωγµού της µεσαίας τάξης και ενισχύει την εκτίµηση διαφορετικής πολιτικής µεταχείρισης µε βάση τη διαταξική διαφοροποίηση.

Παράλληλα, όπως επισηµάνθηκε, θέτει και θέµατα Συνταγµατικής νοµιµότητας. Ειδικά ο επανακαθορισµός των ήδη καταβαλλόµενων συντάξεων, όπως επισηµάνθηκε στην ηµερίδα, προκαλεί δυσεπίλυτα νοµικά ζητήµατα σε σχέση µε την ασφάλεια δικαίου και την προστασία της εµπιστοσύνης και είναι νοµικά ιδιαίτερα επισφαλής επιλογή. Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, επισηµάνθηκαν επίσης τα εξής:

  1. Τα αίτια της κρίσης του ασφαλιστικού ήταν γνωστά από πολύ καιρό, αλλά το πολιτικό σύστηµα απέτυχε να δώσει λύσεις. Οι λύσεις την εποχή της ευµάρειας θα ήταν πολύ ευκολότερες από ότι την εποχή της οικονοµικής ύφεσης και κρίσης.
  2. Χρειάζονται ευρύτερες συναινέσεις ως προς ποιο είναι το βιώσιµο και δίκαιο ασφαλιστικό σύστηµα (ασφαλιστικό σύστηµα αναφοράς) και να διανύσουµε την απόσταση που µας χωρίζει απ’ αυτό.
  3. Το ασφαλιστικό πρόβληµα δεν είναι µόνο οικονοµικό. Οφείλεται στις ανισότητες που διατηρούνται παρά την κρίση επ’ ωφελεία συγκεκριµένων οµάδων του πληθυσµού. Το ασφαλιστικό έχει δυσανάλογη απόδοση σε σχέση µε τις εισφορές που έχουν καταβληθεί ενώ έχει επιδεινωθεί ο λόγος συντάξεων – µισθών.
  4. Παρά τη δηµοσιονοµική στενότητα ο κρατικός προϋπολογισµός στήριξε το ασφαλιστικό από το 2010 έως το 2015 µε περίπου 60 δισ. ευρώ. Το PSI µείωσε τα αποθεµατικά των ταµείων µόλις κατά 11,8 δισ. και εξ αντικειµένου δεν αποτελεί αιτία κατάρρευσης του συστήµατος.
  5. Από το 2010 και µετά παρατηρείται ότι οικονοµική κρίση και η φτώχεια πλήττουν κυρίως του άνεργους και τους νέους και λιγότερο του ηλικιωµένους συνταξιούχους που έχουν τη σύνταξη. Έτσι, και παρά τις µειώσεις που αυτή έχει υποστεί τους διασφαλίζει τη διαβίωση.
  6. Χρειάζεται να διανεµηθούν τα ποσά που διαθέτει ο κρατικός προϋπολογισµός για την ενίσχυση των συντάξεων, σε τµήµατα του πληθυσµού που έχουν µεγαλύτερη ανάγκη και σε τοµείς που θα συµβάλλουν στην ανάπτυξη της οικονοµίας. Χρειάζεται να διατεθούν το ποσά αυτά στην παιδεία, τις επενδύσεις και στην καταπολέµηση της ακραίας φτώχειας για να διατηρηθεί η κοινωνική συνοχή στη χώρα.
  7. Η ανταγωνιστικότητα της οικονοµίας, η παραγωγικότητα και ένα κοινωνικά δίκαιο ασφαλιστικό σύστηµα αποτελούν τη λύση για το ασφαλιστικό. Ασφαλώς και η καλύτερη επένδυση των αποθεµατικών του θα ωφελούσε, «ωστόσο τα αποθεµατικά στο διανεµητικό οικονοµικό σύστηµα δεν είναι ο καθοριστικός παράγοντας για τη διαµόρφωση του επιπέδου των συντάξεων.
  8. Εάν και εφόσον οι µειώσεις είναι µονόδροµος, πρέπει να γίνουν µε κοινωνικά δίκαιο τρόπο.
  9. Η κοινωνική ασφάλιση δεν ταυτίζεται µε την κοινωνική πρόνοια. Η κοινωνική ασφάλιση είναι το µόνο δικαίωµα που στηρίζεται στις εισφορές των ασφαλισµένων και χορηγεί παροχές που αναπληρώνουν σε ικανοποιητικό βαθµό το εισόδηµα που είχε ο ασφαλισµένος κατά τη διάρκεια του εργασιακού του βίου.Δεν επιτρέπεται οι παροχές να γίνουν ελάχιστα επιδόµατα, ούτε να ισοπεδωθούν. Εκείνοι που συνέβαλαν περισσότερο στη χρηµατοδότησή του και συνταξιοδοτήθηκαν σε µεγάλη ηλικία δεν πρέπει να υφίστανται δυσανάλογες µειώσεις υπέρ εκείνων που επωφελήθηκαν από το ασφαλιστικό σύστηµα. Τα ποσοστά αναπλήρωσης και ο καθορισµός του ποσού της σύνταξης δεν επιτρέπεται να τιµωρεί όσους είχαν µεγάλο χρόνο ασφάλισης, διότι τούτο αποτελεί αντικίνητρο στην εργασία. Δεν µπορεί κάποιος µε 15 έτη ασφάλισης να έχει το ίδιο ποσό σύνταξης µε κάποιον που έχει 25 έτη ασφάλισης. Δεν επιτρέπεται κάποιος που εργάσθηκε 40 έτη µε τις περικοπές να λαµβάνει σύνταξη ίση µε εκείνον που εργάσθηκε 20 έτη.Τούτο αποτελεί ισοπέδωση των συντάξεων και αντίκειται στην ασφαλιστική λογική.
  10. Χρειάζονται µελέτες και κριτήρια για τις µειώσεις των συντάξεων που να τηρούν τις αρχές της κοινωνικής ασφάλισης, δηλαδή την ισότητα, την ανταποδοτικότητα, την αλληλεγγύη και την αναλογικότητα. Πρακτικά, πρέπει να λαµβάνεται υπόψη ο χρόνος ασφάλισης, το ύψος των εισφορών, η ηλικία συνταξιοδότησης για να βρεθεί ο «δείκτης µείωσης».
  11. Οι ενοποιήσεις δεν λύνουν το πρόβληµα της επάρκειας και της βιωσιµότητας του συστήµατος. Αντίθετα προκαλούν µεγάλη διοικητική δυσλειτουργία και οργανωτική αταξία εντός του ενοποιηµένου ασφαλιστικού οργανισµού. Πολύ περισσότερο εάν πρόκειται για ένα και µοναδικό ασφαλιστικό φορέα. Σε κάθε περίπτωση πρέπει να διατηρηθούν τρία ταµεία ένας για τους µισθωτούς, ένα για τους αυτοαπασχολούµενους και ένα για τους αγρότες γιατί τούτο αντιστοιχεί στη διαφορετική φύση της ασφαλιστέας εργασίας και προσιδιάζει στις δυνατότητες και τη λογική του ελληνικού ασφαλιστικού συστήµατος.
  12. Τέλος ένας από τους κύριους στόχους του κράτους-πρόνοιας είναι η αποφυγή καταστάσεων ακραίας φτώχειας. Δύο εναλλακτικές προσεγγίσεις προτείνονται για την επίτευξη αυτού του στόχου: η «πύκνωση» του διχτυού ασφαλείας µε µέτρα επικεντρωµένα σε συγκεκριµένες ευάλωτες πληθυσµιακές οµάδες και η υιοθέτηση ενός «καθολικού προνοιακού επιδόµατος εσχάτης ανάγκης».                                                                                                                                                                                                                                                                                 Το τελευταίο έχει συνήθως τη µορφή του Ελαχίστου Εγγυηµένου Εισοδήµατος (ΕΕΕ). Το µεγάλο πλεονέκτηµα του ΕΕΕ είναι η καθολικότητά του, ενώ στα µειονεκτήµατά του συγκαταλέγονται η πιθανή δηµιουργία «παγίδας φτώχειας» που αποτρέπει τους λήπτες του επιδόµατος από τη συµµετοχή στην αγορά εργασίας, η λανθασµένη στόχευση και παροχή σε µη δικαιούχους (ιδίως σε χώρες µε υψηλή φοροδιαφυγή) ή η µη παροχή σε δικαιούχους (λόγω σύνδεσής του µε κοινωνικό στιγµατισµό), αλλά και το σχετικά υψηλό διοικητικό κόστος.

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

PolicePress
  • pict
  • pict

pict

pict

PolicePress