Navigation
12
Δεκ
location
Αθήνα
18oC
Αραιή συννεφιά
17 Νοέ 2017

Από το πελατειακό κράτος στο κράτος των υπεύθυνων πολιτικών και πολιτών

Γεωργιάδης-Λουκάς-Φωτό-1 Απόψεις

Η τραγωδία στη Δυτική Αττική δεν είναι τίποτα άλλο παρά η… πιστοποίηση της διαχρονικής φαυλότητας και ανευθυνότητας ενός παρηκμασμένου πελατειακού κράτους. Και όταν μιλάμε για πελατειακό κράτος, μιλάμε για τη συνευθύνη και υπευθυνότητα πολιτικών και πολιτών. Οι πολιτικοί έταζαν, οι πολίτες ήθελαν ή απαιτούσαν. Ξεκινήστε από διορισμούς, καταλήψεις, μπλόκα, αυθαιρεσία και προσθέστε ό,τι άλλο θέλετε. Ας αναλογιστούμε τι γίνεται στον τοπικό περίγυρο (σε επίπεδο Δήμου για παράδειγμα) και μετά ας πάμε και στα υψηλότερα… πατώματα.

Τα πράγματα για τη χώρα άρχισαν να παίρνουν την… κάτω βόλτα από τη στιγμή που η ευλογημένη Δημοκρατία μας άρχισε να… εκτροχιάζεται, μαθαίνοντας τους πολίτες να θεωρούν την αυθάδεια ως δικαίωμα, την παρανομία ως ελευθερία, την αναίδεια του λόγου ως ισότητα και την αναρχία ως ευδαιμονία.

Μια χώρα δεν χτίζεται μόνο από τους πολιτικούς της αλλά θέλει και τους ανάλογους ώριμους πολίτες. Ο κακός οδηγός, αυτός που πετάει σκουπίδια όπου βρει, αυτός που δεν σέβεται τη δημόσια περιουσία, αυτός που μπλοκάρει τις μεταρρυθμίσεις, αυτός που μπαζώνει ρέματα με την ανοχή ή συγκάλυψη του κράτους, αυτός που ζητάει και αυτός που δίνει «γρηγορόσημο» είναι μερικές μόνο από τις καταστάσεις που μπορεί να συναντήσει κάποιος στη σημερινή κακομαθημένη και… μάγκικη ελληνική κοινωνία. Δυστυχώς, η Οθωμανική Αυτοκρατορία μας άφησε δύο… κατάρες: το ρουσφέτι και το μπαξίισι. Από τους ξένους δεν έχουμε πάρει παρά στοιχειώδη μαθήματα οργάνωσης και αντιθέτως έχουμε υιοθετήσει ό,τι πιο… στραβό ή ανώμαλο έχουν στις κοινωνίες τους.

Η φαυλότητα και οι πελατειακές σχέσεις δεν έχουν χρώμα και κόμμα. Γιατί μη μου πει κάποιος ότι γίνονταν παλαιότερα διαδηλώσεις ή… ακτιβιστικές ενέργειες από αριστερούς για να αποτραπούν οι πελατειακές αντιλήψεις που παγίωσαν «αυτοί που κυβερνούσαν 40 χρόνια. Πολλοί έκαναν τους… ανήξερους όταν κάποιοι έπαιρναν πρωτοβουλίες για αλλαγή του ασφαλιστικού πριν καταρρεύσει. Κάποιοι φώναζαν όταν βολεύονταν με διορισμούς και ρουσφέτια και σιωπούσαν όταν έκαναν τη… δουλειά τους. Κάποιοι χτυπούσαν… παλαμάκια όταν έβλεπαν καταστάσεις μπάχαλου και πάσης φύσεως μπαχαλάκηδες. Η υποκρισία έχει τα όρια της. Σίγουρα τη βασική ευθύνη την έχουν όσοι άσκησαν εξουσία, από τον μικρό έως τον μεγαλύτερο κρίκο της αλυσίδας στη διοίκηση, αλλά δεν είναι άμοιροι ευθυνών και όσοι προσπαθούσαν να λειτουργήσουν παρασιτικά, κουτοπόνηρα και… μάγκικα.

Η χρεοκοπία της χώρας ως αποτέλεσμα και του τραπεζικού «μπαμ» στις ΗΠΑ πριν από σχεδόν 10 χρόνια, ήρθε και «κούμπωσε» με τη θεσμική, πολιτισμική και αξιακή χρεοκοπία. Η υπαγωγή της χώρας σε πρόγραμμα διάσωσης αποτελεί μια χρυσή ευκαιρία για να διαμορφώσουμε νέες δομές λειτουργίας σ΄ αυτό το… έρμο κράτος. Έπρεπε να φτάσουμε στο αδιέξοδο λόγω του υπερδανεισμού, της υπερχρέωσης, της φαυλότητας, των πελατειακών σχέσεων και του λαϊκισμού, για να αντιληφθούμε τι πρέπει να γίνει. Όμως, ακόμη αυτοί που μας φταίνε δεν είναι άλλοι από τους… ξένους. Η ανοχή σε πάσης φύσεως φαινόμενα που προέρχονταν από πολιτικούς ή ακόμη και πολίτες μας οδήγησε στον… ωκεανό της εθνικής μας ανυποληψίας. Και τώρα πνιγόμαστε στα… λασπόνερα της υποκρισίας μας.

Αυτή τη χώρα πρέπει να την ξαναφτιάξουμε από την αρχή, αφήνοντας στο παρελθόν όσα άσχημα την πλήγωσαν. Για να αλλάξουμε όμως θέλουμε παιδεία και απόρριψη χρεοκοπημένων ιδεολογικών μοντέλων που πάνω τους κάποιοι έχτισαν πολιτικές καριέρες. Επί της ουσίας, η αποστολή ενός λαού είναι να απορρίψει χυδαίους υποκριτές και λαϊκιστές, αμόρφωτους, αστοιχείωτους, τεμπέληδες και τυχοδιώκτες. Αυτά πληρώνουμε σήμερα. Και δυστυχώς, όπως λέει η παροιμία «το παιδί και το σκυλί όπως το μάθεις». Είναι γνωστή η ατάκα «ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε». Προς το παρόν φαίνεται ότι έχουμε βουλιάξει κυριολεκτικά και μεταφορικά. Αν δεν πρυτανεύσουν ταυτοχρόνως η λογική, ο ρεαλισμός και η ορθολογική σκέψη ή αντίληψη των πραγμάτων, τότε μια ζωή θα βουλιάζουμε μέσα στις… λάσπες και στον βούρκο.

Είναι στο χέρι των πολιτών αυτής της χώρας να βγούμε και πάλι στην επιφάνεια, αποβάλλοντας ταυτόχρονα ο,τιδήποτε νοσηρό, τυχοδιωκτικό και… κουτοπόνηρο. Πρέπει να γνωρίζουμε ότι στο μέλλον αν εγκλωβιστούμε στα… λασπόνερα, κανείς δεν θα μας βοηθήσει. Αν δεν έχουμε μυαλό, την επόμενη φορά θα μας καλύψουν οριστικά οι λάσπες…

Άρθρο του Λουκά Γεωργιάδη

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

PolicePress
PolicePress