Navigation
28
Μαρ
location
Αθήνα
15oC
Αίθριος - καθαρός
6 Μαΐ 2015

Άγαμοι Θύται…

Χρήστος Κώνστας Απόψεις | Χρήστου Κώνστα

Εκατοντάδες χιλιάδες απλήρωτοι εργαζόμενοι του ιδιωτικού τομέα, ακούν και βλέπουν καθημερινά τους κυβερνητικούς αξιωματούχους, να αγωνίζονται με νύχια και με δόντια για την έγκαιρη καταβολή των μισθών των Δημοσίων Υπαλλήλων, των συντάξεων αλλά και για την παλιννόστηση του κομματικού συνδικαλισμού στη Δημόσια Διοίκηση.

Η χώρα αντιμετωπίζει «ανθρωπιστική κρίση», κατά την άποψη των κομματικών ρητόρων, αλλά το 1,5 εκατομμύριο των ανέργων στην Ελλάδα, παρατηρούν άλαλοι τους βουλευτές του ΣΥΡΙΖΑ να καταθέτουν, σε μία μόνον βραδιά κοινοβουλευτικής εξαλλοσύνης, 56 (!) τροπολογίες τακτοποίησης πελατειακών (τους) αναγκών, για να συμπληρώσουν το θεάρεστο έργο της επαναπρόσληψης Δημοσίων Υπαλλήλων (ακόμη και των επιόρκων), το ξεχαρβάλωμα της Παιδείας, την επανίδρυση της ΕΡΤ, την υπονόμευση της «Διαύγειας», την άλωση των Ανεξάρτητων Αρχών με «δικά μας παιδιά».

Αυτές είναι οι προτεραιότητες της «πρώτη φορά Αριστερά» διακυβέρνησης η οποία αντιστάθηκε σθεναρά στους δανειστές, δεν δέχθηκε να ψηφίσει τα «υφεσιακά μέτρα» που εκείνοι προτείνουν,  πλην όμως οδήγησε τη χώρα, μέσα σε 100 μόνον μέρες, σε βαθιά ύφεση, αύξηση της ανεργίας, εξάντληση κάθε σταγόνας ρευστότητας.

Εκατοντάδες χιλιάδες μικρομεσαίοι που στενάζουν στα χρέη και τις υποχρεώσεις της αφόρητης καθημερινότητάς τους, παρατηρούν την κυβέρνηση της Αριστεράς να ψηφίζει, ακόμη και με νυκτερινές Πράξεις Νομοθετικού Περιεχομένου, προκλητικά ευνοϊκές ρυθμίσεις οφειλών γι’ αυτούς που χρωστούν πολλά και για πολύ καιρό, «όσα πληρώνεις, τόσα γλυτώνεις».

Για όλους αυτούς, τους χιλιάδες απλήρωτους εργαζομένους του ιδιωτικού τομέα, τους εξοργισμένους άνεργους που δεν θα βρουν δουλειά και τους απελπισμένους μικροεπαγγελματίες που δεν θα τα βγάλουν πέρα, εκτόνωση ψυχολογική προσφέρει ένα μόνον σύνθημα:

Άγαμοι Θύται.

Το σατιρικό μουσικοθεατρικό  συγκρότημα της δεκαετίας του ’90, περιέγραψε με σαφήνεια και προφητική λεπτομέρεια, τα συναισθήματα θυμού και αγανάκτησης όσων παράγουν κάτι σ’ αυτή τη χώρα και βλέπουν τις προσπάθειές τους να πηγαίνουν χαμένες:

                      «Όλα εδώ πληρώνονται,

                      στο ντούκου ή με δόσεις,

                      με παροιμίες και κλισέ,

                     δε θα μπορέσεις να με σώσεις»

{Δεν είμαστε για πουθενά – 1993. Στίχοι Γιώργος Ανδρέου}

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

kinima_ypervasi