Navigation
22
Οκτ
location
Αθήνα
30 Ιούν 2015

A Δ Ι Ε Ξ Ο Δ Ο ;

Recession κρίση Απόψεις | Πρόσωπα

γράφει ο ΑΔΟΓΜΑΤΙΣΤΟΣ

 

Το 1827 ο Ιωάννης Καποδίστριας ανέλαβε πρώτος Κυβερνήτης της Ελλάδας έως το 1831 που δολοφονήθηκε. Από τότε, η Ελλάδα είναι υπό φανερό ή αφανές καθεστώς μνημονίου, καθώς άρχισε η διακυβέρνηση της από ξένους (Όθωνας).

Η περίφημη «εθνική ανεξαρτησία» έκτοτε ήταν μία πλάνη. Μία χώρα είναι εθνικά ανεξάρτητη μόνον σε μία περίπτωση. Όταν είναι οικονομικά αυτάρκης. Αυτό σημαίνει δύο βασικά πράγματα. Πρώτον, ότι μπορεί να επιβιώσει με ιδίους πόρους (να καταναλώνει λιγότερα από όσα παράγει) και δεύτερον να έχει αυτάρκεια σε νερό, τροφή, καύσιμα (πετρέλαιο). Οι κατά καιρούς ηγέτες της Ελλάδας, ποτέ δεν ανέπτυξαν κάτι από αυτά. Ήταν έρμαιοι στις επιθυμίες των ξένων δυνάμεων, οι οποίες είχαν έναν πολύ αποτελεσματικό τρόπο να πετυχαίνουν τους σκοπούς τους. Από τη μία έδεναν χειροπόδαρα τους σημαίνοντες πολιτικούς μέσω συναλλαγών (π.χ. μίζες) και ύστερα τους προωθούσαν στην εξουσία ώστε να παίρνουν αποφάσεις με το όπλο στον κρόταφο προς το συμφέρον τους. Τα τελευταία 180 χρόνια, με ελάχιστες εξαιρέσεις, αυτή η κατάσταση έχει παγιωθεί. Οι «εθνικά υπερήφανες» πολιτικές κορώνες στα προεκλογικά μπαλκόνια ήταν και είναι προκάλυμμα ενδοτικότητας στους εκάστοτε ξένους «συμμάχους» μας.

 

Στο σήμερα, φτάσαμε σε σημείο να τίθεται δίλημμα, μέσω δημοψηφίσματος, μεταξύ ενός κακού και ενός πολύ κακού σεναρίου. Αυτό ναι, είναι ένα αδιέξοδο. Προκλήθηκε ξεκάθαρα από ανερμάτιστες, ανεδαφικές και χωρίς ουσία διεργασίες που δεν είχαν κανένα απολύτως ουσιαστικό και πρακτικό ενδιαφέρον και, πάνω από όλα, δεν άγγιζαν τον πυρήνα των διαπραγματεύσεων ο οποίος είναι κάτι πολύ περισσότερο από τον φ.π.α., τις επικουρικές συντάξεις ή το ηλικιακό όριο για τις συντάξεις.

 

Αν είχαμε ξεκινήσει τις διαπραγματεύσεις έχοντας λύσει με τους ξένους τα θέματα των ιδιωτικοποιήσεων εξ αρχής, όλα θα ήταν πολύ καλύτερα και πολύ πιο ήπια. Ο λύκος πρώτα τρώει το μεγάλο κομμάτι και ύστερα ξεκουράζεται. Το μεγάλο κομμάτι είναι οι ιδιωτικοποιήσεις. Αυτές δημιουργούν δύο αλληλένδετα οφέλη οικονομιών κλίμακας μέσω των οποίων διοχετεύονται τα πλεονάσματα των αγοραστών και συνεπώς δημιουργούνται νέα. Είναι αυτό που λέμε «τα λεφτά πάνε στα λεφτά».

 

Σίγουρα το πρόγραμμα των δανειστών, όπως προτείνεται, δεν είναι βιώσιμο σε καμμία περίπτωση. Επίσης, δεν είναι βιώσιμη λύση η έξοδος από το ευρώ, στο οποίο μπήκαμε και αυτό ήταν λάθος, αλλά θα είναι μεγαλύτερο λάθος να βγούμε στην παρούσα χρονική συγκυρία.

Γιατί κάποιες οικονομικά ισχυρές χώρες είναι εκτός ευρώ; Γιατί απλά δεν χρειάζεται να είναι εντός, αφού είναι πλήρεις σε όλα. Νορβηγία, Σουηδία, Ελβετία, Μεγάλη Βρετανία είναι 4 παραδείγματα που το κάθε ένα, για διαφορετικούς λόγους, δεν έχει λόγο να είναι στην ευρωζώνη. Η Γερμανία γιατί είναι όμως; Δεν είναι μία δυνατή οικονομία; Όχι, όσο αυτές. Η γερμανική οικονομία έχει πολλά τρωτά σημεία και επίσης το ευρώ της έδωσε τη δυνατότητα να αντέξει την ένωση του 1989, ώστε να απορροφήσει τους τεράστιους κοινωνικοοικονομικούς κραδασμούς.

Τι κάνουμε τώρα ως χώρα όμως; Σίγουρα δεν βγαίνουμε από το ευρώ. Και επιστρέφουμε στις διαπραγματεύσεις με ηπιότερη στάση. Υπάρχει πολύ έδαφος για εύρεση ουσιαστικών βιώσιμων λύσεων. Ας πάμε έστω με ομάδα από όλες τις πολιτικές δυνάμεις. Χώρα ενωμένη, δύσκολα ηττάται.

 

Ο Αβραάμ Λίνκολν είχε πει: «Η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου. Με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου».

 
 Ο Αδογμάτιστος

ΕΤΙΚΕΤΕΣ:

ΓΡΑΨΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ

PolicePress
kinima_ypervasi